Licht, warmte en lucht zijn de drie vijanden. Met een paar aanpassingen blijft een pot veel langer bruikbaar.
Een specerij bederft zelden in de zin dat hij oneetbaar wordt. Wat gebeurt is subtieler: de vluchtige oliƫn die het aroma dragen verdampen, en wat overblijft is kleur zonder geur.
Licht breekt kleurstoffen en aroma's af, warmte versnelt verdamping, en lucht zorgt voor oxidatie. Een glazen pot in een rek boven het fornuis combineert alle drie, en is daarmee de slechtst denkbare plek, hoe fraai het ook staat.
Hele zaden en peperkorrels behouden hun aroma ruwweg drie tot vier jaar. Gemalen specerijen zijn na een jaar duidelijk minder, gedroogde bladkruiden na ongeveer een jaar. Dat zijn richtlijnen, geen vervaldata: ruiken zegt meer dan een datum op het etiket.
Een snelle test: wrijf een snufje tussen duim en wijsvinger en ruik. Komt er nauwelijks geur vrij, dan voegt het aan een gerecht ook weinig meer toe.
Verse bladkruiden lenen zich goed voor de vriezer, fijngesneden in een ijsblokjesvorm met wat olie of water. Gedroogde specerijen horen daar niet thuis: bij het uitnemen slaat condens neer op het poeder, wat klontering en smaakverlies geeft.